Jasper does IT

Eindelijk was het dan zover. Rik en Thijs op bezoek in San Francisco. Alle Amerikanen al gewaarschuwd dat er tijdelijk DRIE Nederlanders in California zouden rondlopen. Paniek alom natuurlijk, iedereen wilde een glimps van ze meekrijgen...

Zaterdag kwamen ze aan en, volledig in stijl, was ik meer dan een uur te laat op het vliegveld om ze op te pikken. Omdat ze gelukkig ook nog door de douane moesten, was ik precies een minuut te laat en kon ik ze zo bij de gate verwelkomen. Na de kop koffie en ff kletsen moest er toch actie ondernomen worden - nog zo veel te doen! Met de huurauto werd ik naar huis gebracht (zij mochten ook mee), spullen dumpen en, -wat nou jetleg-, door naar LoveFest (tegenwoord LovEvolution), het grootste feest hier in San Francisco om tot zonsondergang te dansen en springen te midden van een grote menigte San Francisco-ianen en (zoals Rik het al zo mooi beschreef) de geur van thuis (Hollanse groenten...).

Omdat de jetleg zich toch even melde, op naar huis en op tijd naar bed. Nog genoeg op de planning. De avonturen in San Francisco kunt u nalezen op de blogs van Thijs en Rik zelf (ja, zo lui ben ik wel...). Aangezien ik jullie vast niet warm kan maken voor mijn avonturen in SF (been there done that, got the t-shirt - zoals Thijs het al schrijft), schiet ik even door naar de indrukken na San Francisco..

Dinsdag ochtend op weg naar Yosemite, een van de mooiere National Parks die California rijk is. "Een lange tocht", volgens Rik. 5 uur rijden, dat rijden mensen hier naar de camping.. "Om de hoek", vinden vrienden hier... Alles minder dan zeg een volle dag rijden is 'dichtbij' volgens de locals hier... Na een gezellige tocht en een bezoek aan een echte Walmart komen we aan in Yosemite.

Yosemite

We dachten dat Yosemite rond deze tijd van het jaar (watervallen staan uit, temperatuur valt onder het nul-punt 's avonds) wel leeg zou zijn. Niets bleek minder waar. Campings overvol, RV's (Recreational Vehicles - rijdende huizen zouden wij ze noemen) overal en vele mensen die rond een kampvuurtje hun drankje drinken. 's avonds dus even rondrijden om in het donker een plekje achterop de camping 'tijdelijk' in te nemen. Voedsel en drinken uit de auto in de 'bear-box' (want anders breken ze je auto openen en stelen je eten - en je weet maar nooit of ze netjes de deur open doen...),  balsem met honing smaak op de lippen (moet toch spannend blijven) en lekker in de slaapzak kruipen. Nog even de beren uitlachen (niet te hard, je weet maar nooit of ze staan mee te luisteren) en dan slapen - de dag erna begint het echte programma.

Omdat we een dag extra hadden in het park, besloten we om het er maar van te nemen. Een beetje uitslapen, van de rangers op onze kop krijgen dat we er illegaal gestaan hebben (voor 20 dollar hun eeuwige silence afgekocht) en op weg naar de Sequoia trees, de grootste levende objecten in de wereld. Erg indrukkwekkend, maar op de foto is daar niet zo veel van te zien. Omdat we om 3 uur terug moesten zijn om een legaal plekje te bemachtigen, moesten we met een snel oooeehh en aaaaaah weer terugsprinten naar de bus, met de auto races door het park (Colin McRae is er niets bij) om vervolgens 7 minuten te laat bij de ranger te komen en als eerste in de rij te horen te krijgen dat er geen plaatsen meer vrij zijn. Dat wordt dus nog een avondje squatten in het park. Terug naar onze illegale plek (waar we de tent gewoon achtergelate hadden), met de buren gepraat of we op hun plekje mochten (blijven) logeren voor de prijs van 3 jodekoeken (naam maar tactisch niet vertaald om verdere uitleg te voorkomen) en voldaan op weg naar wat kleine hikes. Onder andere naar 'Mirror lake', waar je je fantasie moest gebruiken om een reflectie te zien in het zand op de bodem van dit 'lake', want water was ver te zoeken.. Wel een leuke foto van ons op de bodem van dit meertje...

Dag erna stond de echte hike op het programma. De 4-mile hike. En om de wandelaar het makkelijker te maken, hebben ze er nog .7 miles bij op geplakt. 7.5 kilometer dus (one-way), met spectaculaire views onderweg naar boven. Eenmaal boven (na toch wel de nodige zweetdruppels en de wetenschap dat je bij elke stap voelt waar je kuiten zitten) wordt je getrakteerd op een toch wel erg mooi uitzicht, en toen Thijs en ik eenmaal over het hek geklommen waren, langs het bordje 'Do not enter' en op een van de uitstekende stenen waren geklommen (uhhh, moeders, heel veilig hoor, allemaal...) voor de foto en een duizelingwekkend uitzicht niet alleen vooruit, maar nu ook naar beneden..

En volgens de wetenschappers geld de regel "What goes up, must come down" nog steeds, dus na een ijsje en de nodige foto's zijn we de tocht naar beneden weer aangegaan. Een stuk comfortabeler en sneller dan de weg naar boven, een echte verademing. Eenmaal beneden waren we lekker in de hike stemming, en aangezien we de hike in een (voor ons) record tempo hadden gelopen, hebben we er nog 2 mini hikes aan vast geplakt. Nog een andere sequoia boom bezocht, waar vroeger paard en wagen doorheen konden rijden. Vol met beelden in je hoofd hoe zoiets eruit kon zien, waren we alle drie toch wel beteuterd dat we niet een majeusteuze boom zagen, maar een oude, dode, boom die zijn beste tijd wel gezien had. Nou ja, wederom 'Been there, done that, took a picture' en weer snel terug naar de auto.

Omdat we de dag erna naar Death Valley wilde, en dit een rit ging worden van 8 uur, wilden we de eerste avond alvast een uurtje hiervan winnen, door te kamperen aan de rand van Yosemite. Deze camping hebben we glorieus gemist, en racete plots langs een bordje 'Leaving Yosemite'. Hmmm. Op zoek naar een camping net buiten Yosemite dan maar. Nadat we dachten een leuke lodge gevonden te hebben ("What do you guys think the sign 'closed' means?" - toch maar weer doorrijden) en een aantal gesloten campings, toch maar besloten om een Motel in te duiken. Op deze manier heerlijk geslapen en uitgeslapen (wekker om 7 uur, dat dan weer wel) op weg naar Death Valley!

Death Valley

Death Valley was door de heren tot op de minuut gepland. Zo makkelijk als ik ze door San Francisco kon loodsen, zo makkelijk kon Thijs hier vertellen waar te stoppen en waarop te letten. Prachtige uitzichten en vele verschillende gebieden die je oogzenuwen prikkelen, zeker voor een dooie vallei... Zand duinen, zout vlaktes (hierover verderop meer), hoge bergen en een meertje (nou ja, meertje, de gemiddelde plas water na een regenbui is groter) met een bijzonder vis, welke 1 inch groot is, en waarvan er nog 50 (!) in de hele wereld zijn; namelijke allemaal in deze plas water.

Vanwege de hoge temperatuur moet je hier minimaal 4 liter water per dag drinken, dus overal waar we heen liepen, hing de rugzak met camelback op onze rug.

Een van de zoutvlaktes waar we naartoe liepen overdag, vonden we zo mooi dat we besloten om daar 's avonds te gaan slapen. Geen mensen om ons heen, geen tent mee, alleen een zeiltje, onze slaapzakken, fotocamera's en Bert Visscher. Bij de ranger een 'Backcountry Camping permit' gehaald, waarmee we overal mochten slapen, als we maar minimaal 2 mijl van de weg af waren. En we hoefden ons geen zorgen te maken over de hyena's. Die konden we 's avonds wel horen, maar ze zouden heus niet op bezoek komen. Toch beter opgevoed dan de beren uit Yosemite blijkbaar...

Nog even naar Dante's Peak, waar je het hoogste punt en het laagste punt in de VS kan zien liggen. Indrukwekkende beelden welke voor geen meter over te brengen zijn in een blog als dit... Daarna door naar Zabriskie Point, waar we net de zonsondergang gemist hebben. Dit bleek ook een Nederlands punt te zijn, want een andere taal hoorde je daar niet...

Na een goed avondeten in 'the village' reden we onder de deken der duisternis naar onze slaapplek. Toch wel redelijk opgewonden dat we deze avond onder de sterren zouden slapen parkeerden we waar we dachten die zelfde middag nog geweest te zijn. Tassen uit de auto, bouwlampjes op het hoofd en wandelen maar. Toen we na een half uur wandelen toch enigszins verdwaald waren, en in plaats van een idyllische slaapplek alleen maar zeer onaangename rots en modderformaties hadden gevonden, toch even met kaart en kompas gespeeld. DIt hielp, en na nog een kwartier stonden we dan toch echt op het uitgedroogde zoutmeer.

Snel ons zeiltje gespreid, slaapzakken neergelegd en het onszelf lekker gemaakt (de geur van sokken was ondertussen al een strijd geworden tussen Thijs en mij). Het uitzicht alle kanten op was onbeschrijfelijk. De bergen bijna onzichtbaar op de achtergrond, de uitgestrekte zoutvlakte voor ons en de heldere sterren boven ons. Geen mens om ons heen en de stitle was oorverdovend. Na wat meer ooeh-s en aaah-s (en toch even een stukje Bert Visser kijken in de middle-of-nowhere, ons idee van een leuke avond) nog even genieten van de opkomende maan. Dit spectaculaire gezicht kon alleen overtroffen worden door de volgende ochtend, toen onze wekker iets na 5 uur afging...

Waarom zo vroeg wakker? Omdat we ook de zonsopgang wilde meemaken. Wakker worden was zowieso een verademing.. In de open lucht, redelijke temperatuur en een uitzicht om nog steeds jaloers op te worden. Na even kletsen en wat warme kleertjes aan was het zover. De zon zagen we al langzaam verschijnen achter de bergen in het oosten, en zagen we de bergen in het westen langzaam ingekleurd worden door de zon.. Je zag de zon verder en verder klimmen, totdat de stralen ook over de zoutvlakte ons bivak bereikten.. Wat voor ons tijd betekende om in te pakken en te maken dat we weg kwamen, aangezien het snel warm wordt in Death Valley als de zon zijn werk begint te doen..

Een van de mooiste slaapplekken in mijn leven!

Die dag ook nog de laatste hoogtepunten langsgegaan, waaronder 'the devil's golf course', de grootste uitgestrekte zout"vlakte" in Death Valley. Van vlak valt niet te spreken, de gaten en spikes van modder en zout gaan eindeloos verder. Om te bewijzen dat niet aan de Devil hier golf kan spelen, hadden we ook nog een eigen bal en schep meegenomen, om daar onze eigen versie van Devil's Golf te spelen, onder groot vermaak van enkele toekijkende bezoekers.

Las Vegas

De laatste stop voordat ik weer op het vliegtuig naar huis mocht stappen. in LV was ik met Elske en Joeri al een keer geweest natuurlijk, dus echt verrast door de casino's en lampjes was ik niet meer, maar het blijft indrukwekkend. In plaats van in een afgelegen Motel, sliepen we deze keer in 'Stratosphere', het hoogste hotel in Vegas. Nog geen half uur nadat we de kamer in wandelden, was ons avondprogramma ook al gevuld; we gingen naar Armin van Buuren, in Palm Spring Resort. De #3 DJ van de wereld (en Nederlander!) speelde daar een avonds. Het zou beginnen om 10 uur 's avonds, en doorgaan tot 5 uur 's nachts, dus dit avontuur kon er ook nog wel bij.

Na lang gewacht te moeten hebben in het Resort (van efficient kaartjes verkopen of rijen maken hebben ze daar nog niet gehoord) toch naar binnen. Tot 2 uur naar het voorprogramma geluisterd (ook erg goed), en toen was daar het moment; Armin ging spelen! Goede muziek, veel dansen en springen om wakker te blijven stonden wij te feesten, nog geen 24 uur nadat we door de mensheid verlaten in een zoutvlakte wakker werden. Geweldige ervaring ook!

Rond 4 uur vertelden mijn benen me dat het toch echt wel leuk geworden was, maar na wat frisse lucht, een glas water (geen alcohol voor ons deze week, en zeker deze avond niet) en wat rek- en strekoefeningen kon ik weer vrolijk verder. Dit ritueel werd door Rik en Thijs later ook opgepikt, waarna we alle drie door onze dip heen waren en het feest tot het einde toe hebben meegesprongen. Moe maar voldaan met de taxi naar huis, om daar met de gordijnen dicht en een 'Do Not Disturb' bordje een gat in de dag te slapen.

Zondag was het tijd voor de was voor de heren, en ik ging mijn bus naar vliegveld regelen. Na een snel afscheid aan de ontbijttafel (om 4 uur 's middags...) met tegenzin afscheid genomen van mijn beide vriendjes... Maar blij dat ik ze over 2 weken nog even mag verwelkomen in San Francisco...

Waar zijn de foto's!?!?!?

Rik en Thijs zijn beide eigenaar van een nieuwe camera, welke uiteraard uitgeprobeerd moest worden. Ik heb zelf geen enkele foto genomen (behalve met hun camera's), dus totdat ik van hun kopietjes heb gekregen, kan ik jullie niets laten zien. Even 2 weekjes wachten mensen...

En waar zijn Rik en Thijs dan wel!?

Die zijn nog even 2 weekjes verder aan het hiken, slapen bij de Havasupai, genieten van de Grand Canyon, stappen in Los Angelos, rijden langs de Big Sur, en vast nog meer. Om te eindigen hier in San Francisco, waar we nog 1 keer het nachtleven in duiken, om ze vervolgens voor een nieuwe jetlag en met de vakantie vers in het geheugen weer uit te zwaaien op het vliegveld!